Philippa Gregory – Anglia Tudorów w powieści historycznej – cz. 1 – Anna i Maria Boleyn

Z autorką pierwszy raz zetknęłam się przy okazji promocji filmu Kochanice Króla (The other Boleyn Girl), wtedy to w księgarniach pojawiły się jej książki na oknach wystawowych.

Kochanice Króla to książka o siostrach Boleyn – Marii i Annie. Powieść pisana jest z perspektywy Marii, która jako 13 letnia dziewczyna wpada w oko królowi i staje się pionkiem w rozgrywkach rodziny Howardów i Boleynów o władzę na dworze. Wuj z ojcem stręczą Marię królowi, a ta zostaje jego kochanką.

„Kochanice Króla” ukazują Henryka VIII jako mężczyznę w sile wieku, załamanego przez brak potomka płci męskiej, znudzonego starzejącą się żoną oraz niezwykle kochliwego i sterowanego przez popędy. Maria jako kochanka nudzi się królowi, więc męska część jej rodziny postanawia zainteresować władcę drugą siostrą – Anną.

Jak skończyła się historia Anny Boleyn, wiedzą praktycznie wszyscy pasjonaci historii. W powieści autorka stara się stworzyć profil psychologiczny Lady Anny, przedstawia jej charyzmę, wygórowane ambicje, determinację w dążeniu do celów oraz walkę o niezależność w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Pokazuje również jak ciężko było jej zdobyć zainteresowanie króla i jak silnie musiała walczyć, aby je utrzymać.

Książka początkowo sprawiała wrażenie niezwykle infantylnej, co bardzo mnie denerwowało. Jednakże wraz z rozwojem akcji i dojrzewaniem bohaterki, a zarazem narratorki, zmieniają się również opisy. Dokończyłam lekturę powieści z poczuciem, że jest to jedna z lepszych powieści historycznych jakie miałam przyjemność czytać i wielkim czytelniczym apetytem na następne.

To co jest dużym dodatkowym plusem książki to opis dworu, ubrań, jedzenia, zwyczajów i tła historycznego za czasów Tudorów. Jest to poznawanie historii w sposób niezwykle przyjemny. Każda postać na kartach książki pozostawia po sobie ślad, a główni bohaterowie powodują naturalną chęć zapoznania się z ich biografią chociażby w Wikipedii.

Książka opisuje również dwie inne żony Henryka VIII – Katarzynę Aragońską i Jane Seymour. Jak ta ostatnia jawi się jako nudna, głupiutka dziewczyna, tak Katarzyna przedstawiona jest jako dojrzała matrona, walcząca resztkami sił o miłość znudzonego nią małżonka, a zarazem z godnością znosząca jego skoki w bok. Katarzyna budzi w czytelniku współczucie, ale zarazem podziw, gdyż jako silna kobieta nie poddaje się bez walki.

O samej Katarzynie Aragońskiej traktuje książka „Wieczna Księżniczka” (The constant princess).
O niej w następnej części.